Όταν διαβάζεις τα σχετικά με όσα έχουν αποφασιστεί να γίνουν στον φαληρικό όρμο ( νέος αυτοκινητόδρομος, υπόγειο κανάλι, παραϊλίσιος ποδηλατόδρομος, αντιπλημμυρικά έργα και το μεγαλύτερο παράκτιο οικολογικό πάρκο) το γνωστό "καλά, εμείς σε πηγάδι κατουρήσαμε, ε;" έχει τις περισσότερες πιθανότητες να σου περάσει από το μυαλό, ακολουθούμενο από δυνατά οικολογικά και όχι μόνο επιχειρήματα . Όσο για το "εμείς", είμαστε οι κάτοικοι του δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας και των πέριξ δήμων, που τα ανάλογα έργα στην Δραπετσώνα, στην περιοχή της ανάπλασης των 640 στρεμμάτων, δεν πιάνουν μπάζα σ'αυτά που θα γίνουν στο φαληρικό όρμο. Κύριος χρηματοδότης αυτής της ανάπλασης πουΗ διαφορά βγάζει μάτι και το αποτέλεσμα έχει να κάνει με τον αγοροφοβικό/ψηφοθηρικό, πρόχειρο και ανέμπνευστο τρόπο που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το ορυχείο "χρυσού" της η δημοτική αρχή του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας και πόσο ανοιχτόμυαλα και εμπνευσμένα κινήθηκε η Περιφέρεια Αττικής σε συνεργασία με το ίδρυμα Νιάρχου και τις δημοτικές αρχές Καλλιθέας και Μοσχάτου.
Για άλλη μια φορά πάντως γίνεται φανερό πως συχνά οι συνέπειες μιας ταξικής διαφοράς, στην περίπτωσή μας ανάμεσα στον Δυτικό Πειραιά και τον Νοτιοανατολικό, είναι αποτέλεσμα και των χειρισμών που κάνουν όχι μόνο οι εκπρόσωποι της ισχυρής ομάδας της ταξικής διαφοράς, αλλά και της ασθενέστερης. Έτσι, εκτός απροόπτου, αναμένεται το αποτέλεσμα στα επόμενα χρόνια να μεγαλώσει τη διαφορά ποιότητας ζωής υπέρ των κατοίκων του Νοτιοανατολικού Πειραιά σε σχέση με την ποιότητα ζωής των κατοίκων του Δυτικού Πειραιά. Κι αυτό δεν ήταν αναπόφευκτο. Δυστυχώς βάλανε το χεράκι τους και οι αντιπρόσωποί μας.
Με όσα λοιπόν προσδοκούσα και καταλαβαίνω, η απάντηση είναι, ναι, ζηλεύω.
Πατώντας lifo.gr θα σας εμφανιστεί το άρθρο του Γιάννη Πανταζόπουλου "Το νέο πρόσωπο του Φαληρικού Όρμου".
