Έχω τη γνώμη ότι για να εντοπίσει κανείς τα όσα περίεργα και θαυμαστά συμβαίνουν κατά τη χρήση της μητρικής μας γλώσσας, δεν χρειάζεται να είναι Χαραλαμπάκης, ούτε Μπαμπινιώτης. Αρκεί να έχει μια λόξα με την περιπέτεια της γλώσσας, να μη μιλάει πολύ, αλλά να στήνει αυτί για να ακούει με προσοχή τους άλλους που μιλάνε και ιδιαίτερα αυτούς που καυγαδίζουνε.

Θα ανακαλύψει λοιπόν ενδιαφέροντα πράματα και θα εκπλαγεί επειδή μέχρι τώρα δεν τα 'παιρνε χαμπάρι. Θ' ανακαλύψει πρώτα - πρώτα ότι ανάμεσα στον προφορικό λόγο, στο μπλα - μπλα δηλαδή και στον γραπτό, υπάρχει μια μεγάλη λειτουργική διαφορά: ο προφορικός, απ' τη φύση του είναι ο βασικός και απόλυτα κυρίαρχος παίχτης στον διαρκή αγώνα για την συνεννόησή μας με τον κόσμο, αντίθετα ο γραπτός, λόγω ανυπέρβλητων δυσκολιών, είναι χωλός από γεννησιμιού του.

Ιδού ένα ελάχιστο δείγμα:

Στην Ελλάδα αυτοί που ξέρουν τι ακριβώς είναι το "ποίημα", είναι νομίζω ελάχιστοι.

Σαν λέξη βέβαια μάς είναι πολύ γνωστή από τα πρώτα κιόλας σχολικά μας χρόνια. Μάλιστα έχουμε ακούσει τόσα πολλά και τόσο ποικίλα για την ιστορία και την θέση του ποιήματος στην τέχνη, που έχουμε πλέον μπερδευτεί σε σημείο που να αντιδρούμε πολλές φορές ακόμα και ειρωνευόμενοι. ( ποιητής Φανφάρας, "οι ποιητές είναι λαπάδες"  'τι θέλει να πει ο ποιητής" και άλλα παρόμοια ).

Τα τελευταία χρόνια συμβαίνει συχνά, καλοπροαίρετοι αναγνώστες να αποφαίνονται για ένα κείμενο ότι είναι όντως ποίημα επειδή, διαβάζοντάς το λέει, δεν κατάλαβαν τίποτα.

 Ο φίλος μου ο Στράτος, γνωστό πειραχτήρι, φανατικός της χαβαλέ κουβέντας, αρέσκεται να με αιφνιδιάζει με θέματα συνήθως παρατημένα στα αζήτητα, όπως ας πούμε: "εσύ που ξέρεις τα πολλά κι ο νους σου κατεβάζει ένα καράβι λάχανα πόσους ντολμάδες βγάζει;"

Αυτή τη φορά μου είπε στο τηλέφωνο ότι την Κυριακή 08-07-2018 εντυπωσιάστηκε όταν διάβασε στην Εφημερίδα των Συντακτών, στο ένθετο ΝΗΣΙΔΕΣ, ένα κείμενο κάποιου Λευτέρη Κουγιουμουτζή με τίτλο " Το αποτσίγαρο", όπου εκεί περιγράφει αυτός το "δράμα" που έζησε ένα πρωινό σε μια παραλία.

Θαρρώ πως είναι πολύ δύσκολο να μαντέψουμε τι ακριβώς έχει στο μυαλό του, καθένας που με θέρμη υπερασπίζεται το δικαίωμα στην ελευθερία του Λόγου.

Υπάρχουν κάποιοι λίγοι, αγύριστα κεφάλια, που πιστεύουν ότι ο κάθε άνθρωπος δικαιούται να λέει ό, τι θέλει με ελευθερία απόλυτη, δίχως όρια, χωρίς καμία απαγόρευση, χωρίς αυτοπεριορισμούς, μακριά από διακρίσεις σε λέξεις κολάσιμες  ή καλαίσθητες, σε φράσεις χυδαίες ή ευπρεπείς. Με λίγα λόγια, όταν σκεφτόμαστε κάτι, το ρίχνουμε στα ακροατήρια κι οποιανού του αρέσει.

Εκ της Περσίας έρχονται

τρεις Μάγοι με τα δώρα,

άστρο λαμπρό τους οδηγεί

χωρίς να λείψει ώρα.

Για να βρούμε μιαν άκρη, είναι ανάγκη να συμφωνήσουμε ότι το φλέγον ζήτημα της λεγόμενης σεξουαλικής παρενόχλησης είναι μία σοβαρή, περίεργη αλλά και αμφιλεγόμενη ιστορία. Είναι ακόμα μια αφορμή να αναθεωρήσουμε ελαφρώς τις σεξουαλικές πεποιθήσεις μας, εξερευνώντας προσεχτικά και σε βάθος τα μυστήρια του ερωτικού μας δούναι και λαβείν.

Ένα δείγμα σχετικό και ασχολίαστο:

Όλα ωραία και καλά κι όλα ξαναπαιγμένα.

Αυτή τη φορά είμαστε θεατές στο δράμα που παίζεται με πρωταγωνιστές, απ' τη μια τους πιστούς των εμβολιασμών λόγω συμμορφώσεως εις τας υποδείξεις και απέναντι, τους πεισματάρηδες και ηρωικά αντιστεκόμενους αρνητές τους.

Ο απρόσμενος ραγδαίος πολλαπλασιασμός των ατόμων που γυρίζουνε την πλάτη στα εμβόλια, ανάγκασε τους υπερασπιστές του μετώπου να αντεπιτεθούν με μεθόδους  παλιές, δοκιμασμένης αποτελεσματικότητας μεν, άγαρμπης όμως περιφρόνησης στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο σεβασμό της διαφορετικής άποψης.

Ήξερα ότι οι Έλληνες γονείς είχαμε πάντα μια ξεχωριστή μούρλα: Να πράττει ο καθένας ότι μπορεί για να είναι τα δικά του παιδιά τα καλύτερα, να είναι πάση θυσία πιο πάνω απ' όλα τ' άλλα, να είναι οι πρώτοι, να είναι οι άριστοι.

Δεν φανταζόμουνα όμως ότι αυτή η μούρλα έχει οδηγηθεί σε διεκδικητικές αγριότητες. Το πήρα χαμπάρι με αφορμή την Γαλανόλευκη. Ποιός πιτσιρικάς πρέπει να κρατήσει στην παρέλαση της 25ης και της 28ης το εθνικό μας σύμβολο, ο διά του κλήρου, ή ο διά της αριστείας; Ο τυχερός ή ο σπασίκλας;